«  Archiwum aktualności - luty 2013 »

  • Ogłoszenia duszpasterskie VII Niedziela Zwykła - 23.02.2014 r.

    Dodano: 23 lutego 2014 r.

     Ogłoszenia duszpasterskie

    VII Niedziela Zwykła - 23.02.2014 r.

    1. Dzisiaj w świecie salezjańskim obchodzimy Dzień Misji Salezjańskich z racji liturgicznego wspomnienia Świętych Męczenników Misjonarzy Alojzego Versiglia i Kaliksta Carawario. Wychodząc z kościoła można złożyć ofiarę do puszki na Międzynarodowy Wolontariat Misyjny.

    2. Mszę św. dziękczynną o g. 11.30 z okazji 60 - lecia kapłaństwa odprawi Ksiądz Jan Sposób salezjanin. Ofiarujmy dar modlitwy i Komunii świętej.

    3. Dziś, po Mszy św. o godz. 18.00 spotkanie Środowiska Pozytywnego Myślenia.

    4.Dnia, 24 lutego w poniedziałek, po Mszy św. o godz. 18.00 oddamy hołd Matce Bożej Wspomożenia Wiernych, a o godz. 17.30odmówimy modlitwę różańcową.

    5. W środę, 26 lutego przypadają imieniny ks. Mirosława Hołowni sdb, ekonoma domu zakonnego, kapelana sióstr Albertynek, opiekuna duchowego grupy modlitewnej "Królowej Pokoju", kierownika Domu Rekolekcyjnego. Składamy serdeczne życzenia: Bożego błogosławieństwa, w pracy kapłańskiej i opieki Wspomożycielki Wiernych. Ofiarujmy dar modlitwy i Komunii w Jego intencji. Solenizant odprawi Mszę św. o godz. 18.00. Zapraszamy.

    6. W tym tygodniu przypada też pierwsza sobota miesiąca. W tym dniu szczególnie czcimy Matkę Najświętszą i powierzamy Jej matczynej opiece całą naszą codzienność. Spotkanie grupy modlitewnej "Królowej Pokoju" dnia 25 lutego o godz. 17.00 i 1 marca o godz. 15.00 w kaplicy domu rekolekcyjnego.

    7. Oratorium tradycją lat ubiegłych organizuje Bal Karnawałowy dla dzieci i młodzieży, który odbędzie się 1 marca o godz. 18.30. Biletem wstępu jest pozytywne przebranie się oraz radosny uśmiech. Serdecznie zapraszamy.

    8. Organizujemy wyjazd na Misterium Męki Pańskiej i do Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą w dniu 22 marca br. Koszt 50 zł. Zapisy w kancelarii lub zakrystii.

    9. Gorące podziękowania wszystkim, którzy składają dobrowolne ofiary na cmentarz oraz przedłużają dzierżawę grobów.

    10.Niedziela 2 marca to niedziela adoracyjna po Mszy św. o godz. 10.00 wystawienie Najświętszego sakramentu, na Mszy św. o godz. 11.30 poświęcenie i wręczenie dzieciom pierwszokomunijnym książeczek do nabożeństwa, po Mszy św. błogosławieństwo małżeństw oraz katecheza dla dzieci pierwszokomunijnych i ich Rodziców. Natomiast po Mszy świętej o godz. 18.00 modlitwa uwielbienia i wieczór konfesjonałów do godz. 20.30.

    11.Za dwa tygodnie, 8 marca, rozpoczynamy kurs przedmałżeński, który będzie zrealizowany w dwóch blokach wykładowych. W dniach 8 i 15 marca od 10.00 do godz. 14.00. Zapisy na pierwszym spotkaniu.

    12.Prasę katolicka możemy nabyć przy głównym wyjściu z kościoła: Don Bosco, Niedziela, Gość Niedzielny, Mały Gość Niedzielny, Miłujcie się.

    13.W ostatnim tygodniu odszeli do wieczności:

    Roman Mikołajczyk l. 63 z Nowej Wsi; Józef Wolski l. 84 z ul. Krośniewickiej.

     Polećmy ich dusze Miłosierdziu Bożemu;

    Wieczny odpoczynek racz im dać Panie…

  • Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Wielki Post 2014 roku.

    Dodano: 17 lutego 2014 r.

    ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA NA WIELKI POST 2014 ROKU

    Stał się ubogim, aby wzbogacić nas swoim ubóstwem (por. 2 Kor 8,9)

    Drodzy Bracia i Siostry!

    W czasie Wielkiego Postu chcę podzielić się z wami kilkoma refleksjami, które mogą wam być pomocne na drodze nawrócenia osobistego i wspólnotowego. Punktem wyjścia niech będą słowa św. Pawła: „Znacie przecież łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc bogatym, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić” (2Kor 8,9). Apostoł zwraca się do chrześcijan Koryntu, zachęca ich, aby szczodrze dopomogli wiernym w Jerozolimie, którzy są w potrzebie. Co mówią nam, współczesnym chrześcijanom, te słowa św. Pawła? Co znaczy dla nas dzisiaj wezwanie do ubóstwa, do życia ubogiego w rozumieniu ewangelicznym?

    1. Łaska Chrystusa

    Słowa te mówią nam przede wszystkim, jaki jest styl Bożego działania. Bóg nie objawia się pod postaciami światowej potęgi i bogactwa, ale słabości i ubóstwa: „będąc bogatym, dla was stał się ubogim...”. Chrystus, odwieczny Syn Boży, mocą i chwałą równy Ojcu, stał się ubogi; wszedł między nas, stał się bliski każdemu z nas; obnażył się, „ogołocił”, aby stać się we wszystkim podobny do nas (por. Flp 2,7; Hbr 4,15). Wcielenie Boże to wielka tajemnica! Ale źródłem tego wszystkiego jest Boża miłość, miłość, która jest łaską, ofiarnością, pragnieniem bliskości, i która nie waha się poświęcić i złożyć w darze samej siebie dla dobra umiłowanych stworzeń. Kochać znaczy dzielić we wszystkim los istoty kochanej. Miłość czyni podobnym, ustanawia równość, obala mury i usuwa dystans. To właśnie Bóg uczynił dla nas. Jezus przecież „ludzkimi rękami wykonywał pracę, ludzkim umysłem myślał, ludzką wolą działał, ludzkim sercem kochał. Zrodzony z Maryi Dziewicy stał się prawdziwie jednym z nas, podobny do nas we wszystkim z wyjątkiem grzechu” (Sobór Wat. II, Konst. duszpast. Gaudium et spes, 22).

    Jezus stał się ubogi nie dla ubóstwa samego w sobie, ale – jak pisze św. Paweł – po to, „aby was ubóstwem swoim ubogacić”. To nie jest gra słów czy tylko efektowna figura retoryczna! Przeciwnie, to synteza Bożej logiki, logiki miłości, logiki Wcielenia i Krzyża. Bóg nie chciał, by zbawienie spadło na nas z wysoka, niczym jałmużna udzielona przez litościwego filantropa, który dzieli się czymś, co mu zbywa. Nie taka jest miłość Chrystusa! Kiedy Jezus zanurza się w wodach Jordanu i przyjmuje chrzest z rąk Jana Chrzciciela, nie dlatego to czyni, że potrzebuje pokuty czy nawrócenia; czyni to, aby stanąć pośród ludzi potrzebujących przebaczenia, pośród nas grzeszników, i wziąć na swoje barki brzemię naszych grzechów. Taką wybrał drogę, aby nas pocieszyć, zbawić, uwolnić od naszej nędzy. Zastanawiają nas słowa Apostoła, że zostaliśmy wyzwoleni nie przez bogactwo Chrystusa, ale przez Jego ubóstwo. A przecież św. Paweł dobrze zna „niezgłębione bogactwo Chrystusa” (Ef 3,8), „dziedzica wszystkich rzeczy” (por. Hbr 1,2).

    Czym zatem jest ubóstwo, którym Jezus nas wyzwala i ubogaca? Jest nim właśnie sposób, w jaki Jezus nas kocha, w jaki staje się naszym bliźnim, niczym Dobry Samarytanin, który pochyla się nad półżywym człowiekiem, porzuconym na skraju drogi (por. Łk 10,25 nn). Tym, co daje nam prawdziwą wolność, prawdziwe zbawienie i prawdziwe szczęście, jest Jego miłość współczująca, tkliwa i współuczestnicząca. Chrystus ubogaca nas swoim ubóstwem przez to, że staje się ciałem, bierze na siebie nasze słabości, nasze grzechy, udzielając nam nieskończonego miłosierdzia Bożego. Ubóstwo Chrystusa jest Jego największym bogactwem: Jezus jest bogaty swoim bezgranicznym zaufaniem do Boga Ojca, swoim bezustannym zawierzeniem Ojcu, bo zawsze szuka tylko Jego woli i Jego chwały. Jest bogaty niczym dziecko, które czuje się kochane, samo kocha swoich rodziców i ani na chwilę nie wątpi w ich miłość i czułość. Bogactwo Jezusa polega na tym, że jest Synem. Jedyna w swoim rodzaju więź z Ojcem to najwyższy przywilej tego ubogiego Mesjasza. Jezus wzywa nas, byśmy wzięli na siebie Jego „słodkie jarzmo”, to znaczy byśmy wzbogacili się Jego „bogatym ubóstwem” albo „ubogim bogactwem”, byśmy wraz z Nim mieli udział w Jego Duchu synowskim i braterskim, stali się synami w Synu, braćmi w pierworodnym Bracie (por. Rz 8,29).

    Znane jest powiedzenie, że jedyny prawdziwy smutek to nie być świętym (L. Bloy); moglibyśmy też powiedzieć, że istnieje jedna tylko prawdziwa nędza: nie żyć jak synowie Boga i bracia Chrystusa.

    2. Nasze świadectwo

    Moglibyśmy pomyśleć, że taka „droga” ubóstwa była odpowiednia dla Jezusa, my natomiast, którzy przychodzimy po Nim, możemy zbawić świat odpowiednimi środkami ludzkimi. Tak nie jest. W każdym czasie i miejscu Bóg nadal zbawia ludzi i świat poprzez ubóstwo Chrystusa, bo On staje się ubogi w sakramentach, w Słowie i w swoim Kościele, który jest ludem ubogich. Bogactwo Boga nie może się udzielać poprzez nasze bogactwo, ale zawsze i wyłącznie poprzez nasze ubóstwo, osobiste i wspólnotowe, czerpiące moc z Ducha Chrystusa.

    Na wzór naszego Nauczyciela jesteśmy jako chrześcijanie powołani do tego, aby dostrzegać różne rodzaje nędzy trapiącej naszych braci, dotykać ich dłonią, brać je na swoje barki i starać się je łagodzić przez konkretne działania. Nędza to nie to samo co ubóstwo; nędza to ubóstwo bez wiary w przyszłość, bez solidarności, bez nadziei. Możemy wyróżnić trzy typy nędzy. Są to: nędza materialna, nędza moralna i nędza duchowa. Nędza materialna to ta, którą potocznie nazywa się biedą, i która dotyka osoby żyjące w warunkach niegodnych ludzkich istot, pozbawione podstawowych praw i dóbr pierwszej potrzeby, takich jak żywność, woda, higiena, praca, szanse na rozwój i postęp kulturowy. W obliczu takiej nędzy Kościół spieszy ze swoją posługą, ze swoją diakonią, by zaspokajać potrzeby i leczyć rany oszpecające oblicze ludzkości. W ubogich i w ostatnich widzimy bowiem oblicze Chrystusa; miłując ubogich i pomagając im, miłujemy Chrystusa i Jemu służymy. Nasze działanie zmierza także do tego, aby na świecie przestano deptać ludzką godność, by zaniechano dyskryminacji i nadużyć, które w wielu przypadkach leżą u źródeł nędzy. Kiedy władza, luksus i pieniądz urastają do rangi idoli, stawia się je ponad nakazem sprawiedliwego podziału zasobów. Trzeba zatem, aby ludzkie sumienia nawróciły się na drogę sprawiedliwości, równości, powściągliwości i dzielenia się dobrami.

    Nie mniej niepokojąca jest nędza moralna, która czyni człowieka niewolnikiem nałogu i grzechu. Ileż rodzin żyje w udręce, bo niektórzy ich członkowie – często młodzi – popadli w niewolę alkoholu, narkotyków, hazardu czy pornografii! Iluż ludzi zagubiło sens życia, pozbawionych zostało perspektyw na przyszłość, utraciło nadzieję! I iluż ludzi zostało wepchniętych w taką nędzę przez niesprawiedliwość społeczną, przez brak pracy, odbierający godność, jaką cieszy się żywiciel rodziny, przez brak równości w zakresie prawa do wykształcenia i do ochrony zdrowia. Takie przypadki nędzy moralnej można słusznie nazwać zaczątkiem samobójstwa. Ta postać nędzy, prowadząca także do ruiny ekonomicznej, wiąże się zawsze z nędzą duchową, która nas dotyka, gdy oddalamy się od Boga i odrzucamy Jego miłość. Jeśli sądzimy, że nie potrzebujemy Boga, który w Chrystusie wyciąga do nas rękę, bo wydaje się nam, że jesteśmy samowystarczalni, wchodzimy na drogę wiodącą do klęski. Tylko Bóg prawdziwie zbawia i wyzwala.

    Ewangelia to prawdziwe lekarstwo na nędzę duchową: zadaniem chrześcijanina jest głosić we wszystkich środowiskach wyzwalające orędzie o tym, że popełnione zło może zostać wybaczone, że Bóg jest większy od naszego grzechu i kocha nas za darmo i zawsze, że zostaliśmy stworzeni dla komunii i dla życia wiecznego. Bóg wzywa nas, byśmy byli radosnymi głosicielami tej nowiny o miłosierdziu i nadziei! Dobrze jest zaznać radości, jaką daje głoszenie tej dobrej nowiny, dzielenie się skarbem, który został nam powierzony, aby pocieszać strapione serca i dać nadzieję wielu braciom i siostrom pogrążonym w mroku. Trzeba iść śladem Jezusa, który wychodził naprzeciw ubogim i grzesznikom niczym pasterz szukający zaginionej owcy, wychodził do nich przepełniony miłością. Zjednoczeni z Nim, możemy odważnie otwierać nowe drogi ewangelizacji i poprawy ludzkiej kondycji.

    Drodzy bracia i siostry, niech w tym czasie Wielkiego Postu cały Kościół będzie gotów nieść wszystkim, którzy żyją w nędzy materialnej, moralnej i duchowej, gorliwe świadectwo o orędziu Ewangelii, którego istotą jest miłość Ojca miłosiernego, gotowego przygarnąć w Chrystusie każdego człowieka. Będziemy do tego zdolni w takiej mierze, w jakiej upodobnimy się do Chrystusa, który stał się ubogi i ubogacił nas swoim ubóstwem. Wielki Post to czas ogołocenia: dobrze nam zrobi, jeśli się zastanowimy, czego możemy się pozbawić, aby pomóc innym i wzbogacić ich naszym ubóstwem. Nie zapominajmy, że prawdziwe ubóstwo boli: ogołocenie byłoby bezwartościowe, gdyby nie miało wymiaru pokutnego. Budzi moją nieufność jałmużna, która nie boli.

    Duch Święty, dzięki któremu jesteśmy „jakby ubodzy, a jednak wzbogacający wielu, jako ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko” (2 Kor 6,10), niech utwierdza nas w tych postanowieniach, niech umacnia w nas wrażliwość na ludzką nędzę i poczucie odpowiedzialności, abyśmy stawali się miłosierni i spełniali czyny miłosierdzia. W tej intencji będę się modlił, aby każdy wierzący i każda społeczność kościelna mogli owocnie przeżyć czas Wielkiego Postu, proszę was też o modlitwę za mnie. Niech Chrystus wam błogosławi, a Matka Boża ma was w swojej opiece.

    Watykan, 26 grudnia 2013, w święto św. Szczepana, diakona i pierwszego męczennika.

    FRANCISCUS

  • Słowo Ojca Świętego Franciszka do Konferencji Episkopatu Polski,
    Ad limina Apostolorum 2014

    Dodano: 17 lutego 2014 r.

     Słowo Ojca Świętego Franciszka do Konferencji Episkopatu Polski, Ad limina Apostolorum 2014

    Drodzy Bracia w biskupstwie,

    Pozdrawiam każdego z was i Kościoły partykularne, które Pan powierzył waszemu ojcowskiemu kierownictwu. Dziękuję arcybiskupowi Józefowi Michalikowi za jego słowa, a zwłaszcza za zapewnienie mnie, że Kościół w Polsce modli się za mnie i za moją posługę.

    Można powiedzieć, że spotykamy się w przeddzień kanonizacji błogosławionego Jana Pawła II. Wszyscy nosimy w sercu tego Wielkiego Pasterza, który na wszystkich etapach swej misji – jako kapłan, biskup i papież – dał nam świetlany przykład zupełnego oddania się Bogu i Jego Matce oraz całkowitego poświęcenia się Kościołowi i człowiekowi. Towarzyszy on nam z Nieba i przypomina, jak ważna jest komunia duchowa i duszpasterska między biskupami. Jedność pasterzy w wierze, w miłości, w nauczaniu i trosce o dobro wspólne wiernych jest punktem odniesienia dla całej wspólnoty kościelnej i dla każdego, kto szuka pewnej orientacji w codziennym podążaniu drogami Pana. Nikt i nic niech nie wprowadza podziałów między wami, drodzy bracia! Jesteście wezwani, aby budować jedność i pokój zakorzenione w miłości braterskiej i by wszystkim dać tego podnoszący na duchu przykład. Z pewnością postawa taka będzie owocna i da waszemu wiernemu ludowi moc nadziei.

    Podczas naszych spotkań w minionych dniach otrzymałem potwierdzenie, że Kościół w Polsce ma ogromny potencjał wiary, modlitwy, miłosierdzia i praktyki chrześcijańskiej. Dzięki Bogu wierni w Polsce licznie uczestniczą w sakramentach, istnieją wartościowe inicjatywy w zakresie nowej ewangelizacji i katechezy, istnieje szeroka działalność charytatywna i społeczna, zadowalająca liczba powołań kapłańskich. Wszystko to sprzyja chrześcijańskiej formacji osób, praktykowaniu z motywacją i przekonaniem, gotowości laikatu i duchownych do aktywnej współpracy w strukturach kościelnych i społecznych. Mając na uwadze, że dostrzega się również pewne osłabienie w różnych aspektach życia chrześcijańskiego, potrzeba rozeznania, poszukiwania przyczyn i sposobów zmierzenia się z nowymi wyzwaniami, takimi jak na przykład idea niczym nieskrępowanej wolności, tolerancja - wroga lub nieufna względem prawdy czy niezadowolenie ze sprzeciwu Kościoła wobec panującego relatywizmu.

    Przede wszystkim w sferze zwyczajnego duszpasterstwa chciałbym skoncentrować waszą uwagę na rodzinie, „podstawowej komórce społeczeństwa”, „miejscu, gdzie człowiek uczy się współżycia w różnorodności i przynależności do innych oraz gdzie rodzice przekazują dzieciom wiarę” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 66). Dziś małżeństwo często jest uważane za jakąś formę uczuciowej gratyfikacji, którą można ustanowić w jakikolwiek sposób oraz zmienić zależnie od wrażliwości każdego (por. tamże). Niestety wizja ta ma również wpływ na mentalność chrześcijan, powodując łatwość uciekania się do rozwodu lub faktycznej separacji. Duszpasterze wezwani są do postawienia sobie pytania, w jaki sposób pomóc tym, którzy żyją w tej sytuacji, aby nie czuli się wykluczeni z Bożego miłosierdzia, z braterskiej miłości innych chrześcijan i z troski Kościoła o ich zbawienie; nad tym, w jaki sposób pomóc im, żeby nie porzucili wiary i wychowywali swoje dzieci w pełni doświadczenia chrześcijańskiego.

    Z drugiej strony trzeba postawić sobie pytanie, jak udoskonalić przygotowanie młodych do małżeństwa, tak aby mogli coraz bardziej odkrywać piękno tej więzi, która – mocno oparta na miłości i odpowiedzialności – może pokonać próby, trudności, egoizm przez wzajemne przebaczenie, naprawiając to, co grozi rozbiciem i nie popadając w pułapkę mentalności odrzucenia. Trzeba postawić sobie pytanie, w jaki sposób pomóc rodzinom żyć i docenić zarówno chwile radości, jak i chwile bólu i słabości.

    Niech wspólnoty kościelne będą miejscami słuchania, dialogu, pocieszenia i wsparcia dla małżonków na ich wspólnej drodze i w ich misji wychowawczej. Niech rodziny zawsze znajdą w duszpasterzach wsparcie autentycznych ojców i przewodników duchowych, którzy będą je chronili przed zagrożeniami negatywnych ideologii i pomagali stawać się silnymi Bogiem i Jego miłością.

    Perspektywa najbliższego Światowego Dnia Młodzieży, który odbędzie się w Krakowie w 2016 roku, każe mi myśleć o młodych, którzy – wraz ze starszymi – są nadzieją Kościoła. Dziś świat pełen narzędzi informatycznych daje im nowe możliwości komunikacji, ale jednocześnie ogranicza relacje interpersonalne, bezpośredni kontakt, wymianę wartości i wspólnych doświadczeń. Jednak w sercach młodzieży jest gorąca tęsknota za czymś głębszym, co dowartościowałoby w pełni ich osobowość. Trzeba wyjść naprzeciw temu pragnieniu.

    Szerokie możliwości ku temu oferuje katecheza. Wiem, że w Polsce uczestniczy w niej większość uczniów w szkołach. Osiągają oni dobrą znajomość prawd wiary. Jednakże religia chrześcijańska nie jest abstrakcyjną wiedzą, ale egzystencjalną znajomością Chrystusa, osobistą relacją z Bogiem, który jest miłością. Być może trzeba położyć większy nacisk na kształtowanie wiary przeżywanej jako relacja, w której doświadcza się radości bycia kochanym i zdolnym do kochania. Trzeba, by wzrastała troska katechetów i duszpasterzy, żeby nowe pokolenia mogły odkryć pełną wartość sakramentów jako uprzywilejowanego miejsca spotkania z żywym Chrystusem i jako źródła łaski. Niech ludzie młodzi będą zachęcani do udziału w ruchach i stowarzyszeniach, których duchowość jest oparta na Słowie Bożym, liturgii, życiu wspólnotowym i świadectwie misyjnym. Niech znajdą również możliwości wyrażania swej dyspozycyjności i młodzieńczego entuzjazmu w dziełach miłosierdzia krzewionych przez parafialne czy szkolne koła „Caritas”, lub w innych formach wolontariatu czy zaangażowania misyjnego. Niech ich wiara, miłość i nadzieja umacniają się i rozkwitają w konkretnym zaangażowaniu w imię Chrystusa.

    Moja trzecia uwaga, którą chciałbym wam polecić dotyczy powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego. Wraz z wami dziękuję Panu, że w minionych dekadach powołał na polskiej ziemi wielu robotników na Swoje żniwo. Wielu dzielnych i świętych polskich księży z poświęceniem pełni swoją posługę, czy to w swoich Kościołach lokalnych, czy też za granicą i na misjach. Nich jednak Kościół w Polsce nadal niestrudzenie modli się o nowe powołania do kapłaństwa! Na was, drodzy biskupi spada zadanie zapewnienia, aby ta modlitwa przełożyła się na konkretne zaangażowanie w duszpasterstwie powołaniowym i na dobre przygotowanie kandydatów w seminariach.

    W Polsce, dzięki obecności dobrych uniwersytetów i wydziałów teologicznych, seminarzyści uzyskują solidne przygotowanie intelektualne i duszpasterskie. Musi mu zawsze towarzyszyć formacja ludzka i duchowa, aby żyli w intensywnej, osobistej relacji z Dobrym Pasterzem, byli ludźmi wytrwałej modlitwy, otwartymi na działanie Ducha Świętego, wielkodusznymi, ubogimi w duchu, pełnymi żarliwej miłości do Pana i bliźniego.

    W posłudze kapłańskiej światło świadectwa mogłoby być przyćmione lub „ukryte pod korcem”, jeśli zabrakłoby ducha misyjnego, chęci „wyjścia” w nieustannie ponawianym nawróceniu misyjnym, żeby szukać – także na peryferiach – i iść do tych, którzy oczekują na Dobrą Nowinę Chrystusa. Ten styl apostolski wymaga również ducha ubóstwa, wyrzeczenia, aby być wolnymi w głoszeniu i szczerymi w dawaniu świadectwa miłosierdzia. W związku z tym przypominam słowa błogosławionego Jana Pawła II: „Od nas wszystkich, kapłanów Jezusa Chrystusa, oczekuje się, abyśmy «byli» wierni wobec wzoru, jaki nam zostawił. Abyśmy więc byli «dla drugich». A jeżeli «mamy», żebyśmy także «mieli dla drugich». Tym bardziej, że jeśli mamy — to mamy «od drugich» (...). Stylem życia bliscy przeciętnej, owszem, raczej uboższej rodziny” (Przemówienie do alumnów, księży i zakonników, Szczecin, 11.06.1987).

    Nie zapomnijmy drodzy Bracia o powołaniach do życia konsekrowanego, zwłaszcza żeńskich. Jak zauważyliście, niepokoi spadek liczby osób wstępujących do zgromadzeń zakonnych także w Polsce: jest to zjawisko złożone, o wielorakich przyczynach. Życzę, aby żeńskie instytuty zakonne mogły być nadal, w sposób odpowiedni do naszych czasów, uprzywilejowanym miejscem umacniania się i rozwoju ludzkiego i duchowego kobiet. Niech zakonnice będą gotowe stawić czoła nawet trudnym i wymagającym zadaniom i misjom, które jednak dowartościują ich zdolności intelektualne, emocjonalne i duchowe, ich talenty i charyzmaty osobiste. Módlmy się o powołania żeńskie i towarzyszmy z szacunkiem naszym siostrom, które często w milczeniu i niepostrzeżenie poświęcają swoje życie dla Boga i dla Kościoła, w modlitwie, w pracy duszpasterskiej i charytatywnej.

    Na zakończenie zachęcam was do troski o ubogich. Także w Polsce, pomimo aktualnego rozwoju gospodarczego kraju, jest wielu potrzebujących, bezrobotnych, bezdomnych, chorych, opuszczonych, a także wiele rodzin – zwłaszcza wielodzietnych – bez wystarczających środków do życia i wychowywania dzieci. Bądźcie blisko nich! Wiem, jak dużo czyni w tej dziedzinie Kościół w Polsce, okazując wielką hojność nie tylko w ojczyźnie, ale także w innych krajach świata. Dziękuję wam i waszym wspólnotom za to dzieło. Nadal zachęcajcie waszych kapłanów, zakonników i wszystkich wiernych, by mieli „wyobraźnię miłosierdzia” i zawsze ją praktykowali. Nie zapominajcie też o tych, którzy z różnych powodów opuszczają kraj i starają się budować nowe życie poza jego granicami. Ich rosnąca liczba oraz ich potrzeby wymagają być może większej uwagi ze strony Konferencji Episkopatu. Towarzyszcie im z odpowiednią troską duszpasterską, aby mogli zachować wiarę i tradycje religijne narodu polskiego.

    Drodzy bracia, dziękuję wam za waszą wizytę. Zanieście moje serdeczne pozdrowienie do waszych Kościołów lokalnych i do wszystkich rodaków. Maryja Dziewica, Królowa Polski niech wstawia się za Kościołem w waszym kraju: niech chroni pod swym płaszczem kapłanów, zakonników i zakonnice oraz wszystkich wiernych, i wyprasza dla każdego i dla każdej wspólnoty pełnię łaski Pana.
    Módlmy się do Niej wspólnie:

    Sub tuum praesidium confugimus, Sancta Dei Genitrix, nostras deprecationes ne despicias in necessitatibus, sed a periculis cunctis libera nos semper, Virgo gloriosa et benedicta.

    Watykan, 7 lutego 2014 r.

     
  • Ogłoszenia duszpasterskie - VI Niedziela Zwykła - 16.02.2014 r.

    Dodano: 16 lutego 2014 r.

     Ogłoszenia duszpasterskie

    VI Niedziela Zwykła - 16.02.2014 r.

    1. Serdecznie zapraszamy parafian w najbliższą niedzielę 23 lutego na Mszę św. o g. 11.30. Ksiądz Jan Sposób odprawi Mszę św. dziękczynną z okazji 60 - lecia kapłaństwa, natomiast w dzisiejszą niedzielę o godz. 9.00 odprawi w kaplicy na ul. Łęczyckiej. Ofiarujmy dar modlitwy i Komunii świętej.

    2. W dzisiejszą niedzielę, o godz. 14.00 w Domu Rekolekcyjnym odbędzie się spotkanie formacyjne dla Salezjanów Świeckich Współpracowników. Zapraszamy chętne osoby.

    3. Ksiądz Bosko był wielkim czcicielem Maryi Wspomożycielki Wiernych. Często powtarzał: Zaufajcie Maryi Wspomożycielce, a zobaczycie, co to są cuda! Po Mszy o godz. 18.00, nowenna do Matki BożejWspomożenia Wiernych. Prośby i podziękowania można składać do skarbony przy wejściu do kościoła.

    4. W poniedziałek, 17 lutego przypadają imieniny ks. Zbigniewa Condera sdb, wychowawcy i wykładowcy nowicjatu salezjańskiego. Składamy serdeczne życzenia: Bożego błogosławieństwa, w pracy formacyjnej opieki Matki Bożej Wspomożycielki. Ofiarujmy dar modlitwy i Komunii w Jego intencji.

    5. W sobotę, 22 lutego, w kalendarzu liturgicznym przypada święto Katedry Świętego Piotra, Apostoła. Święto to jest z jednej strony aktem wdzięczności Rzymian za to, że św. Piotr wyróżnił ich miasto tak chlubnie, z drugiej zaś strony jest okazją dla wiernych Kościoła okazania następcom św. Piotra wyrazów szacunku i hołdu. Tron, na którym zasiadał św. Piotr, obecny stale w kościele, gdzie papież odprawia nabożeństwa i sprawuje liturgię dnia, jest nieustannym świadectwem, że biskupi rzymscy mają tę samą władzę nad Kościołem Chrystusa, jaką miał Piotr, że następcami Piotra mogą być tylko biskupi rzymscy. I my w naszych osobistych modlitwach pamiętajmy tego dnia o papieżu Franciszku i o całym Kościele, jakim przyszło mu w tych trudnych czasach kierować.

    6.W przyszłą niedzielę, po Mszy św. o godz. 18.00 spotkanie Środowiska Pozytywnego Myślenia.

    7. Organizujemy wyjazd na Misterium Męki Pańskiej i do Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą w dniu 22 marca br. Koszt 50 zł. Zapisy w kancelarii lub zakrystii.

    8. Gorące podziękowania wszystkim, którzy składają dobrowolne ofiary na cmentarz.

    9. Prasę katolicka możemy nabyć przy głównym wyjściu z kościoła: Don Bosco, Niedziela, Gość Niedzielny, Mały Gość Niedzielny, Miłujcie się.

    10.W ostatnim tygodniu odszedł do wieczności:

    Henryk Kaczmarek lat 83 z ul. Konopnickiej.

    Polećmy jego dusze Miłosierdziu Bożemu;

    Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie…

  • Ogłoszenia duszpasterskie - V Niedziela Zwykła - 09.02.2014 r.

    Dodano: 9 lutego 2014 r.

     Ogłoszenia duszpasterskie

    V Niedziela Zwykła - 09.02.2014 r.

    1. Przeżywamy kolejną, piątą niedzielę w ciągu roku. Słowo Boże uczy nas dzisiaj, że jako chrześcijanie mamy być solą ziemi i światłem świata. Pomyślmy zatem, jak realizujemy to zadanie w naszym życiu codziennym. Może warto, byśmy również w gronie rodzinnym się nad tym zastanowili i podzielili się wzajemną refleksją, jak możemy to powierzone nam przez Chrystusa zadanie wypełniać.

    2. W dzisiejszą niedzielę kolejne spotkanie formacyjne dla młodzieży przygotowującej się do bierzmowania o godzinie 16.30. Na spotkanie zabieramy ze sobą Pismo święte i coś do pisania.

    3. We wtorek, 4 lutego, odprawiliśmy Mszę w intencji zmarłych polecanych w wypominkach, poprzedzoną modlitwą różańcową z wypominkami. Naszym modlitwom polecają się ci, którzy odeszli w miesiącu lutym 2013 roku i obchodzimy ich pierwszą rocznicą śmierci: + Leszek Józef Błaszczyk; + Lucyna Pawłowska; + Weronika Daniela Pieniążek.

    4. We wtorek, 11 lutego, przypada liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes. Dokładnie tego dnia w 1858 roku, w cztery lata po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, Matka Najświętsza objawiła się Bernadecie Soubirous w Massabielskiej Grocie. Tamte wydarzenia upamiętnia znana pieśń „Po górach, dolinach”.

    5. W parafii 11 lutego będziemy obchodzić Światowy Dzień Chorego. W czasie Mszy św. o godz. 18.00 udzielimy sakramentu namaszczenia chorych. Zapraszamy wszystkich chorych, osoby starsze, osoby potrzebujące wsparcia duchowego. Od godz. 17.30 spowiedź.

    6. W ramach programu zdrowotnego w dniu 11 lutego we wtorek o 19.00 w Oratorium odbędzie się spotkanie dotyczące skutecznego leczenia stawów i kręgosłupa oraz innych zespołów bólowych na które zaprasza zespół medyczny Exmed. Przy wyjściu z kościoła do odebrania są druki zaproszeń. W trakcie spotkania będzie można skorzystać z bezpłatnych zabiegów.

    7. W piątek, 14 lutego, obchodzimy święto Świętych Cyryla i Metodego – Patronów Europy.

    8.W sobotę, 15 lutego po Mszy o godz. 18.00 rozpoczyna się nowenna do Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Prośby i podziękowania można składać do skarbony przy wejściu do kościoła.

    9. W niedzielę 16 lutego o godz. 14.00 w Domu Rekolekcyjnym odbędzie się spotkanie formacyjne dla Salezjanów Świeckich Współpracowników. Zapraszamy chętne osoby.

    10.Organizujemy wyjazd na Misterium Męki Pańskiej i do Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Czerwińsku nad Wisłą w dniu 22 marca br. Koszt 50 zł. Zapisy w kancelarii.

    11.Nasza wiara ma się opierać nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej. Pogłębieniu tego tematu służyć może również lektura katolickiej prasy czy książek o tematyce religijnej. Chciejmy po nie sięgać systematycznie, by móc roztropnie, ale też pewnie odpowiadać na pytania innych osób dotyczące naszej wiary. Prasę katolicka możemy nabyć przy głównym wyjściu z kościoła: Don Bosco, Niedziela, Gość Niedzielny, Mały Gość Niedzielny, Miłujcie się.

  • 2 luty - Święto Ofiarowania Pańskiego

    Dodano: 2 lutego 2014 r.

     

    W niedzielę - 2 lutego - obchodzimy święto Ofiarowania Pańskiego. Tego dnia na liturgię przyniesiemy świece zwane gromnicami. Zostaną one pobłogosławione, aby przez cały rok, przypominały nam o Jezusie Światłości Narodów, który nieustannie oświeca drogi naszego życia. Gromnice można nabyć w naszym kiosku parafialnym.

  • Ogłoszenia duszpasterskie - IV Niedziela Zwykła - Święto Ofiarowania Pańskiego - 02.02.2014 r.

    Dodano: 2 lutego 2014 r.

     Ogłoszenia duszpasterskie

    IV Niedziela Zwykła - Święto Ofiarowania Pańskiego - 02.02.2014 r.

    1. Z woli papieża Jana Pawła II od 1997 roku w to święto w Kościele powszechnym obchodzony jest Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach i instytutach świeckich. Pamiętajmy o nich w naszych modlitwach.

    2. Wychodząc z kościoła można złożyć ofiarę na klasztory klauzurowe.

    3. Na uroczystą liturgię przynieśliśmy świece zwane gromnicami. Zostały pobłogosławione, aby przez cały rok, przypominały nam o Jezusie – Światłości Narodów, który nieustannie oświeca drogi naszego życia. Dziś niedziela adoracyjna po Mszy św. o godz. 10.00 wystawienie Najświętszego sakramentu, natomiast po Mszy św. o godz. 11.30 błogosławieństwo małżeństw oraz spotkanie i katecheza dla dzieci pierwszokomunijnych i ich Rodziców. Po Mszy świętej o godz. 18.00 modlitwa uwielbienia i wieczór konfesjonałów do godz. 20.30.

    4. Dzisiejsze święto kończy również tradycyjny okres śpiewania kolęd w naszych kościołach i rodzinach.

    5. We wtorek 4 lutego, o godz. 18.00 Msza św. za zmarłych polecanych w wypominkach, a wcześniej różaniec z wypominkami o godz. 17.30.

    6. W nadchodzącym tygodniu przypada pierwszy czwartek i piątek miesiąca. W czwartek prosimy o nowe i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. Na Mszę świętą o godz. 18.00 zapraszamy ministrantów i ich rodziców. W piątek odwiedzimy chorych z sakramentami świętymi od godz. 9.00. Od godz. 16.00 spowiedź, o 16.30 Msza św. z udziałem dzieci i młodzieży gimnazjalnej. Po Mszy o godz. 18.00 Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa.

    7. W przyszłą niedzielę 9 lutego, 5 spotkanie formacyjne dla młodzieży przygotowującej się do bierzmowania o godzinie 16.30. Na spotkanie zabieramy ze sobą Pismo święte i coś do pisania.

    8. W kancelarii parafialnej lub zakrystii po Mszach św. przyjmujemy intencje Mszy św. za zmarłych z rodziny, z prośbą o błog. Boże dla żyjących członków rodziny, jako podziękowanie za otrzymane dary Boże, z racji imienin, urodzin, rocznicy ślubu. Jest to dla chrześcijanina najwspanialsza forma modlitwy i pamięci o naszych najbliższych.

    9. Liturgiczne wspomnienia w tym tygodniu:

                  5 lutego - św. Agaty, dziewica i męczennica, tego dnia święcimy chleb

                  6 lutego - św. Pawła Miki i jego Towarzysze, pierwsi męczennicy japońscy

    10. Zachęcamy do czytania prasy katolickiej. Są do nabycia: Don Bosco, Niedziela, Gość Niedzielny, Mały Gość Niedzielny, Miłujcie się.