Historia parafii pw.św.Michała Archanioła w Kutnie-Woźniakowie

         Ksiądz proboszcz i dziekan kutnowski bł. Michał Woźniak, który w latach 1897-1900 studiował w Kolegium Salezjańskim w Lombriasco pod Turynem i w połowie lat dwudziestych otrzymał probostwo i dekanat kutnowski, dał się poznać jako gorliwy, szlachetny i dbający o parafię duszpasterz. Zaniepokojony dużą ilością opuszczonej i zaniedbanej młodzieży kutnowskiej, zaprosił salezjanów do pracy duszpastersko-wychowawczej na przedmieściach Kutna. Uważał, że w ten sposób polepszy los młodzieży i podniesie jej poziom moralny; tak więc historia Woźniakowa sięga roku 1938, ostatniej placówki otwartej w II Rzeczypospolitej przez Towarzystwo Salezjańskie św. Franciszka Salezego.

         Bł. ks. Michał Woźniak odznaczał się wielkim nabożeństwem do Serca Jezusowego i św. Jana Bosko - swoje oszczędności, tj. 65 tys. zł, przekazał salezjanom na działalność młodzieżową. Za ofiarowane pieniądze kupiono w 1938 r. część majątku i posesji Zawadzkich w Gnojnie tzw. "Resztówka", na szkołę rzemieślniczą. Posiadłość ta składała się z 7 ha gruntu z budynkami: parterowym pałacem w stanie surowym, małym budynkiem mieszkalnym, spichlerzem, stodołą, oborami. Nowi właściciele przerobili spichlerz na tymczasową kaplicę dla okolicznej ludności, a pozostałe zabudowania przystosowali na potrzeby przyszłej szkoły zawodowej i salezjanów.

         Początki pracy były bardzo trudne, a rozwój dzieła został zahamowany wybuchem II wojny światowej. Podczas okupacji hitlerowskiej zarówno Kutno, jak i ponad dwadzieścia okolicznych parafii z archidiecezji warszawskiej zostało wcielonych do Rzeszy. Na tych terenach Niemcy bezwzględnie niszczyli Kościół katolicki. Nowa placówka rozwinęła działalność dopiero po 1945 r. Salezjanie wrócili do Woźniakowa i utworzyli tu dom dziecka dla chłopców i szkołę tkacką.

        W 1946 r. uruchomiono warsztaty tkackie funkcjonujące przez dwa lata. W 1949 r. ich miejsce zajął Wydział Filozoficzny Salezjańskiego Seminarium Duchownego. W roku 1950 salezjanie rozpoczęli budowę drewnianego kościoła z zakupionych baraków wojskowych. Dnia 5 maja 1951 r. ks. kardynał Stefan Wyszyński erygował parafię pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Natomiast 3 lipca 1952 roku ówczesne władze państwowe usiłowały zabrać dom salezjanom. W nocy z 7 na 8 lutego 1953 r. kościół z niewyjaśnionych dotąd przyczyn spłonął. Prawdopodobnie było to podpalenie. Po spaleniu się kościoła jeszcze tego samego roku rozpoczęto budowę nowej świątyni. Dnia 23.08.1953 roku poświęcono plac pod nowy kościół. W święto MB Wspomożenia Wiernych 24 maja 1955 r. poświęcono fundamenty i mury powstającego kościoła. Natomiast 10 marca 1957 roku został nakryty budynek kościoła. W nowy kościele już odbywały się nabożeństwa i wystawiano Mękę Pańską.  W 1964 roku ogrodzono posesję od strony zachodniej, w 1965 roku urządzono plac procesyjny, ułożono w kościele mozaikę św. Józefa i św. Michała Archanioła, zbudowano ołtarz i organy. W 1967 roku kościół wewnątrz został gruntownie wymalowany. Wnętrze kościoła zaprojektował oraz własnoręcznie wykonał mozaiki i malowidła ks. Tadeusz Furdyna salezjanin.

        Kościół został zaprojektowany i budową kierował architekt łódzki, inż. Edmund Orlik. Świątynia była budowana w trudnym okresie stalinowskim, a główną siłą roboczą stanowili klerycy salezjańscy i mieszkańcy parafii.  Nowa świątynia, została konsekrowana w Uroczystość św. Michała Archanioła dnia 29 września 1968 r. przez Sługę Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego, była, jak wskazuje umieszczona w przedsionku kościoła tablica, "pomnikiem tysiąclecia wzniesionym w latach 1953-1968 na miejscu spalonego kościoła jako wotum Zgromadzenia Salezjańskiego i parafii". Dnia 1 listopada 1963 roku poświęcono cmentarz parafialny.

       Od 1965 r do 1971 r. w Woźniakowie był nowicjat Towarzystwa Salezjańskiego Inspektorii Warszawskiej. W latach 1971-74 przebywali młodzi współbracia po nowicjacie, którzy uzupełniali wykształcenie średnie. W latach 1974-1981 Woźniaków był siedzibą misjonarzy Salezjańskich, którzy głosili misje ludowe w kraju, oraz siedzibą księży studentów. W r. 1980 wrócił do Woźniakowa Wydział Filozoficzny Salezjańskiego Seminarium Duchownego, który został przeniesiony do Łodzi w 1992 roku.

       Woźniaków jest miejscem, gdzie powstał znany powszechnie Apel Jasnogórski, napisany do słów Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego z muzyką ks. Stanisława Ormińskiego, salezjanina: "Maryjo Królowo Polski. Jestem przy Tobie, Pamiętam, Czuwam".  Warto przytoczyć słowa z tablicy pamiątkowej umieszczonej w przedsionku kościoła: „Tu skomponowany i w tym kościele wykonany po raz pierwszy w 1956 r., powszechnie śpiewany w Polsce i przez Polonię w okresie Millenium”.

        Salezjanie pamiętają o swoim dobrodzieju. W nawiązaniu do jego imienia zarówno dom zakonny, parafia (1951) i zbudowany kościół (1968) są pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Natomiast od nazwiska ofiarodawcy nazwany został zakład salezjański, a w 1991 r. zmieniono także nazwą wsi Gnojno Parcel na Woźniaków. Z inicjatywy kolejnego proboszcza ks. Kazimierza Rzymowskiego, w 2001 r. w kościele ufundowano ołtarz ku czci błogosławionego ks. Michała Woźniaka. Autorem projektu jest także ks. Tadeusz Furdyna sdb.

 

Z terenu parafii są powołania kapłańskie i zakonne:

    • ks. Czesław Aulich - kapłan archidiecezji warszawskiej
    • ks. Piotr Piekarski - kapłan archidiecezji warszawskiej
    • śp. ks. Jan Granatowski - salezjanin,
    • ks. Marian Graczyk - salezjanin,
    • ks. Jarosław Szadkowski - salezjanin,
    • ks. Wojciech Biskiewicz - salezjanin,
    • ks. Paweł Kotliński - salezjanin,
    • s. Teresa Szarata -  siostra salezjanka,
    • s. Marzena Wójkowska - siostra salezjanka,
    • kl. Adrian Arkita  - salezjanin, I rok Postnowicjatu w WSD TS w Lądzie nad Wartą.


Historia kaplicy na ul. Łęczyckiej

Przy ul. Łęczyckiej jest murowana kapliczka - pamiątka z 1863 roku. W tamtych latach był tu las, a w lesie rozegrała się bitwa powstańców z dużymi siłami wojsk rosyjskich. Poległo wielu powstańców. Niektórych pochowano na miejscu w lasku, bo nie wolno było urządzać dla nich uroczystych pogrzebów. Powstanie upadło. Były represje, aresztowania. Gdy wszystko ucichło, powstańcy, którzy ocaleli, postanowili wybudować poległym kolegom na ich grobach pamiątkową kapliczkę. Budową zajął się Stanisław Zawadzki, rotmistrz łęczyckiego oddziału powstańczego. Rodzina Andrysiewiczów doglądała budowy. Wojciech Andrysiewicz przywiózł z Częstochowy duży obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Można go oglądać w kapliczce pokolenia Andrysiewiczów opiekowała się kapliczką przez przeszło sto lat. Ludzie modlili się przy kapliczce i wspominali poległych.

W roku 1918 Polska odzyskała wolność. Wycięto las. Pan Zawadzki, właściciel gruntów sprzedając ziemię na działki wydzielił wokół kapliczki mały placyk.

W roku 1944 w czasie drugiej wojny światowej żołnierze niemieccy zburzyli kapliczkę. Sąsiedzi obraz przechowali. W roku 1945 przy gruzach kapliczki postawiono duży krzyż. Już w roku 1946 miejscowi ludzie społecznym wysiłkiem odbudowali kapliczkę na dawnych fundamentach. Odbudową zajął się Henryk Andrysiewicz z rodziną. Obraz zawieszono, a działkę ogrodzono i znów odżyły nabożeństwa. Księża z parafii Św. Wawrzyńca z okazji uroczystości odprawiali Msze święte.

Powodem zainteresowania się tym obiektem był w latach 1980-tych spór o działkę. Właścicielka działki za kapliczką nie miała do niej dojazdu. Usiłowała rozbierając ogrodzenie przeprowadzić drogę obok kapliczki. Ludzie zaprotestowali. Pani Maria Krauze i pan Leopold Bogusławski poruszyli wszystkie możliwe czynniki, że jest to Miejsce Pamięci Narodowej, że jest to cmentarz poległych powstańców z 1863 roku, że wozy i ciągniki nie mogą jeździć po grobach. Zaangażował się proboszcz kutnowski ks. Jan Świtkowski. Na łamach prasy płockiej rozgorzały dyskusje. Zbierano podpisy protestacyjne. Sprawa znalazła się w sądzie. Sporu nie rozstrzygnięto, a wszelkie działania prawne zablokowano.

Jednak coś dobrego z tego wynikło: Kapliczkę wpisano do rejestru zabytków; przy działce umieszczono tablicę informacyjną, że jest to Miejsce Pamięci Narodowej; Szkoła Podstawowa nr 3 w Kutnie przejęła patronat nad tym obiektem.

Rok 1988. Zmiana granic parafii w Kutnie. Do parafii św. Michała Archanioła w Woźniakowie przyłączono cały rejon ulicy Łęczyckiej. Księża Salezjanie z Woźniakowa zaczęli częściej odprawiać w kapliczce Msze św. Kapliczka była mała. Ludzie stali na zewnątrz. Pogoda nie zawsze sprzyjała. Zimą nie było nabożeństw. Taki stan trwał kilka lat. Kapliczką zainteresował się ks. Jan Sposób, salezjanin z Woźniakowa, pełniący funkcję kapelana w szpitalu kutnowskim. Widział gorliwośćwiernych i ich trudności. W roku 1993 modląc się przed obrazem Matki Bożej w kapliczce postanowił coś zrobić dla Matki Bożej i dla ludzi, podjął więc odpowiednie działania.

W krótkim czasie: Parafia św. Michała Archanioła w Woźniakowie otrzymała dekret Prawa Własności działki i kapliczki; Urząd Miejski w Kutnie zatwierdził budowę dużej wiaty za kapliczką; Dnia 3 maja 1994 r. ks. Jan Sposób ogłosił rozpoczęcie budowy. Entuzjazm był duży, ofiarność również, ale najwięcej pomogła Matka Boża i Święty Józef - jak wspomina - ks. Jan Sposób.

W Latach 1994 - 1996 kapliczkę wybudowano. Od tego czasu w niedzielę i święta odprawiają się dwie Msze święte. Nabożeństwa pierwszo-piątkowe oraz nabożeństwa majowe i październikowe łącznie z Mszami świętymi. Na Msze święte niedzielne uczęszcza ok. 150 osób.


Rozkład Mszy świętych

Niedziele i święta:

8:00; 10:00; 11:30; 18:00

Dni powszednie:

18:00

Kontakt
Woźniaków 56
99-300 Kutno

tel:
Parafia - (24) 254-20-02 
Dom zakonny - (24) 254-04-06
Dom rekolekcyjny - 735-201-219
 
Oratorium - 660-628-388 
SL SALOS "RÓŻA KUTNO"
735-201-218

fax:
(24) 251-03-42

e-mail:
Dom Zakonny: 
wozniakow@salezjanie.pl 
Dom Rekolekcyjny: 
salezjanie.wozniakow@gmail.com

Parafia:
parafia-wozniakow@salezjanie.pl 
Oratorium: 
oratorium.wozniakow@gmail.com 
SL SALOS: 
salosrozakutno@gmail.com